Un apartamento nas aforas

Apartamento

Unha tardiña chegou á casa despois do traballo e sorprendeulle atopalo na cociña preparando a merenda. A merenda que a ela máis lle gustaba: sandwiches de aguacate e tortiñas doces. El foi amable, moito máis amable que nos últimos meses. Ofreceulle un cigarro, preparoulle un té verde con limón e pediulle, por favor, que sentase, que tiñan que falar. Sentaron os dous, un a cada lado da mesa. Ela non tiña moi claro que era o que ía dicirlle, pero sabía que debía ser algo importante. Sabía que debía ser algo importante dende o momento en que o viu cociñando, serio pero con esa expresión de alivio de quen acaba de tomar unha gran decisión.
E non estaba errada.
—Marcho —foi o que dixo el.
—A onde? —preguntou ela.
—Atopei un apartamento a bo prezo nas aforas.
Ela non dixo nada.

Tomou o té a chopiños sen deixar de refregar os ollos. Mordiscou o sandwich amodo, porque pelaba. Estaba cansa e sentiuse triste. Sentiuse triste porque a ela tamén lle tería gustado alugar un apartamento nas aforas, de ser posible preto da praia. Pero el adiantóuselle, así que lle tocaba a ela quedar no piso e saír apurada todas as mañás para coller o metro ata a oficina. Había ser ela quen chegase todos os días, esgotada, e batería ó abrir a porta da casa co papel pintado do recibidor. Despois vería o vello gato durmindo onda un radiador ou sobre o peitoril da ventá. Lavaría as mans debaixo da billa que pingaba seguido e que el, por máis que o intentou, non foi quen de arrombar. Secaríase nunha desas toallas baratas de rizo de algodón que compartiron durante máis de vinte anos. Cearía soa, prepararía o xantar do día seguinte para ela soa. Deitaríase na cama, cedo, e vería a tele ata quedar durmida. Soa. Sentiríase soa. Ergueríase e almorzaría diante da ventá da cociña mentres ía espertando pouco a pouco co barullo do tráfico na rúa.

Sentiuse tristísima, pero non dixo nada. Non lle importaba tanto que el marchase, o que a amolaba era non ter tomado ela antes a decisión. Marchar ela. Alugar ela o apartamento nas aforas. Pero non dixo nada. El remexía o té sen bebelo, coa mirada posta sobre a mesa, a piques sempre de iniciar unha conversa na que lle explicaría por que decidira deixala. Mesmo adiantou os dedos da man dereita para tocarlle a ela a man esquerda. Ela deixouse tocar, pero non o mirou. El dixo que o sentía, pero ela ficou en silencio, pensando en que o gato xa tiña dezasete anos e que un día calquera había chegar do traballo e estaría morto. Despois pensou, cunha nacente alegría, que ía poñerse a dieta, que comezaría de seguida coa dieta da avea que lle recomendara unha compañeira de traballo. Podería facer a dieta tranquilamente, sen pensar no que ía comer el.
—De verdade que o sinto —insistiu el, procurando algunha reacción na muller envisa ó outro lado da mesa.
Pero ela non dixo nada.

Pensaba en que se achegaba o verán e, xa que el marchaba, tiraría toda a roupa e mercaría outra nova. Desfaríase tamén das sabas, tan vellas. Do colchón, tan incómodo. Das mantas, que case non abrigaban. Pediría caixas no súper e encherías de cousas que, sen el, non ía precisar para nada: a metade dos pratos, dos vasos, da cubertería…, a metade de todo. Mentres enviaba o té a groliños e insistía en peteirar no sandwich, desfíxose mentalmente de case todas as cousas que había no piso.
—É o mellor para os dous —el volveu intentar a conversa.
Pero ela non dixo nada.

Pensaba na cor con que pintaría as paredes. O recibidor quedaría perfecto de cor laranxa, iluminado por esa lámpada estrambótica de pétalos brancos que mercaría en Ikea. A sala estaría preciosa en rosa e branco, coma unha torta de nata e amorodos. Empaquetaría todas as cousas que ocupaban media sala e que el, seguro, nunca levaría a ese apartamento nas aforas. Sorriu. O cuarto, o seu cuarto, sería de cor verde mazá e verde esmeralda. E sorriu máis. Descolgaría todas as cortinas que volvían a luz da rúa tan pesada e colocaría estores a xogo coas cores dos cuartos. Desmontaría os mobles de madeira da cociña —graxentos e escuros— para convertela nun lugar lixeiro e luminoso, con electrodomésticos modernos. Sentiuse feliz ó pensar nas deliciosas comidas que prepararía só para ela nunha cociña tan bonita. Desfaríase, por fin, do sofá sucio e afundido no que el botaba horas fumando, mirando a tele, falando por teléfono, durmindo a sesta.
—Marta vai vivir comigo —intentou poñer na voz unha certa dúbida, procurando aprobación— Ben, non xusto agora pero xa sabes que, ó final, o noso vai en serio. Quería que o soubeses por min. Antes ou despois habías de sabelo.
Pero ela non dixo nada.

Pensaba en que ía ter un espazo máis na casa, un cuarto novo. Imaxinábao limpo, baleiro, pintado de branco, sen nada nas paredes, sen os residuos cerebrais que tinxían de nicotina as horas que el botaba pechado alí, corrixindo páxinas e páxinas de libros para unha editorial. Onde el tiña o sofá, ela colocaría unha chaise longue de simil piel granate que vira no último catálogo de Ikea. Poñería unha cesta de vimbio para o gato, ó lado da radiador, e unha lámpada de pé para ler. E unha gran planta. Podería, por fin, ter plantas na casa porque a el non lle gustaban. Seica lle daban alerxia. Alegrouse tanto, de pronto, que el notouno e non pareceu moi contento coa reacción.
—De saber que che ía sentar tan ben, tería marchado antes.
Pero ela non dixo nada.

Imaxinou o que sería volver á casa e poder deitarse na chaise longue a ler un libro. Imaxinou o que sería levar os amigos e as amigas sen medo a ter que oír ningún reproche, sen oír a voz del pedíndolle silencio porque tiña que corrixir e corrixir páxinas e páxinas de libros. Imaxinouse, por fin, movéndose pola casa en roupa interior ou encoira, escoitando a música que lle gustaba, bebendo un par de copas o venres pola noite e moneando na cama toda a fin de semana sen preparar almozos, xantares e ceas. Sen facer coadas, sen ter que pasarlle o ferro a calzóns, camisas e pantalóns. Sen que el a privase da súa intimidade e lle esixise unha certa compostura. Sentiuse feliz. E tan feliz se sentiu que por fin dixo:
—Estou orgullosa de ti —tomou o último chopo de té agarrando a cunca coas mans. Comeu o sandwich e as tortiñas tan rápido que el non tivo tempo de disimular o medo que, ó cabo, lle producía semellante decisión.
—Estás segura, mamá?
Pero a mamá non dixo nada. Sorriu imaxinando como ía amañarse o seu fillo no apartamento das aforas.


Texto e fotografías: Anxos Sumai.
“Un apartamento nas aforas”, Xurdimento: boletín informativo-cultural do Centro Galego de Lleida, n.º 24 (febreiro de 2011)
Fotografía: Malecón da Habana (Cuba), 2009.