Socorro!, gritaron as galiñas

GR

Despertou pouco antes do amencer, preocupada pola cea de noiteboa. O cuarto estaba ás escuras, non había onde mirar, só podía esculcar nas sombras. Aínda así, dirixiu a vista á lámpada de tulipas azuladas que penduraba do medio e medio do teito. Despois virouse cara ás contras que cegaban a ventá. Luís, o seu home, durmía. Por veces respiraba profundamente e outras acoraba durante uns segundos eternos que a angustiaban. Colleu o teléfono móbil de enriba da mesiña de noite, reparou en que non eran nin as seis da mañá. Podería durmir un par de horas máis pero aguilloábaa a ansiedade. Faltaba máis dun día para a noiteboa e xa andaba a cismar en todo o que tiña que facer: ir á vila, mercar turrón de chocolate crocante para a súa neta Erea e de nata e fresa para o neto Martiño. Froitas confeitadas, uvas brancas e mazapán para Luís. E mais un pouco marisco: unha ducia de cigalas, por exemplo. De prato forte, galiña. Pensara en matar a pola pinta, esa de plumas brancas e alaranxadas. Non era demasiado grande pero había estar ben tenra. Total, aínda que fose pequena, só eran catro para cear. A Erea e a Martiño faríalles uns espaguetes con tomate.

Luís xirouse na cama e abrazoulle o ventre.
-Concha, que fas desperta tan cedo?
-Déixame andar ó meu.
-Seguro que é a condenada cea de noiteboa.
-Vou asar a pola pinta. Énchoa de froita, xa sabes.
-Deixa de xirmar, muller. Esta noite vou ó mar e malo será que non pesque unhas robalizas.

Porén, Concha seguiu rillando a cabeza. Quizais debería mercar un par de centolas, ó xenro gustábanlle as centolas. Pero a filla prefería lagostinos e, se lle preguntaba a Luís, diríalle que mercase vieiras. Todo non podía ser, cumpríalle decidir.

Daquela, cantou o galo. Concha ergueuse e entornou as contras. O ceo abría azulado, lento. Dubidou se baixar á cociña, prender o lume e facer café ou mergullarse entre as sabas quentes. Volveu á cama: era demasiado cedo para que Luís se levantase e ía frío, pola noite xeara. Acomodouse contra o corpo do home para sentir a súa calor. Despois de cantar o galo, cacarexaron as galiñas. Pensou na pola pinta que debía sacrificar para a noiteboa, na calor das entrañas cando a abrise, no recendo morno das tripas. Pouco a pouco os cocorocós e os quiquiriquís foron meténdoselle na cabeza e non tardaron en converterse en palabras intelixibles. O cococoró sooulle como “socorro!” e o quiquiriquí como “sácanos de aquí”. Pareceulle divertido transformar as voces das galiñas en palabras. As galiñas e as quiricas dicían:
-Socorro, sácanos de aquí!
-Sácanos de aquí!
-Socorro!

Concha espertou ó seu home. Luís virouse na cama, un chisco amolado. Tusiu dolorosamente, arrincando esgarros dos pulmóns de fumador.
-Que che pasa agora, Concha?
-As galiñas. Non oes as galiñas?
-As galiñas?
-As galiñas e as quiricas. Concéntrate, xa verás como falan.
-Estás ben, Concha? -Luís prendeu a lámpada da mesiña e incorporouse.
-Concéntrate, home -insistiu a muller- Repara en como din “socorro!”, “socorro!”
-Merda, Concha, non me tolees.
-Espera, espera. Ti simplemente concéntrate. Xa verás como entendes as voces das galiñas. É como cando ves figuras nas baldosas do baño. Sabes de que che falo, non si?

A luz entrou, avelaíña, polas fendas das contras. As galiñas cacarexaron con máis entusiasmo. Luís xa non podía durmir, remexíase inquedo. Tusía, respiraba con dificultade, suaba. De pronto, incorporouse.
-Me cago en sandiós, Concha! Metéchesme esa parvada na cabeza.
-Ti tamén as oes, ou?
-Agora si, non te amola.

Erguéronse. Antes de almorzar, Concha foi onda as galiñas e as quiricas, ciscoulles unhas boas panadas de cereais pola horta adiante. Podería xurar que a miraban de esguello, retranqueiras. Os cocorocós e os quiquiriquís eran máis débiles e prolongados, pero insistían: “socorro!, sácanos de aquí!” E Concha fuxiu delas, intimidada.

Luís apañou miñocas no lameiro da horta. Dispuxo os aparellos, as canas, o vadeador de neopreno e unha bañeira de plástico. Despois de xantar colleu o coche, atravesou a aldea, seguiu a estrada de xabre que levaba ata a praia. Tardou en pescar. Anoitecía, ía un frío intenso, do norte. Para quecer as mans pousounas sobre a tona da auga. A auga do mar adoita estar uns graos por riba da temperatura exterior. Quitando o frío, a tardiña abaixou tranquila e silenciosa, acougante, porén Luís non daba tirado da cabeza as condenadas voces das galiñas. Pensou en Concha a decapitar a pola pinta, a desplumala e a chamuscala no lume prendido en augardente. Entroulle a fame. Ignoraba que Concha non fora quen de matar á pinta que, cando viu como a muller acomodaba a machada sobre o toro de carballo, onde decapitaban as galiña e tronzaban a leña, botou a correr gritando “socorro”, “socorro”. As galiñas e as quiricas abouxárona:
-Socorro, socorro!
-Sácanos de aquí!

Concha repetíase que só era a súa cabeza, que era doado interpretar “sácanos de aquí” no inocente quiquiriquí dunha quirica. Que era coma cando lle poñía palabras en galego ás letras en inglés das cancións dos Beatles, ou ó rumor do vento nas árbores. Ela non sabía inglés e temía as queixumes das árbores nos vendavais. Si, era iso, só era iso, pero os cocorocós seguían dicindo “socorro!, socorro!” Concentrouse e intentou que os cacarexos volvesen ser simples cacarexos. Foille imposible, rendeuse. Renunciou a sacrificar a pola pinta.
-Ogallá Luís pesque algunha robaliza, porque galiña xa non imos cear.

Luís si que pescou unha robaliza. Unha robaliza duns tres quilos. Alegrouse moito. Se na noiteboa comían a pola pinta, a robaliza sería un bo xantar para o día de nadal. Estaba eufórico. A peixa resistírase e custáralle poñela na area. Cando a puxo na area, a peixa ourizou a espiña dorsal e volveuse brava antes de lle quitar o anzó. Pero cando lle arrincou o anzó da boca, Luís oíu voces. As voces viñan das ondas do mar, o movemento das ondas metéuselle na cabeza como lle acontecera pola mañá coas galiñas.
-Sóltame, bótame ó mar.
-Céibame, céibame, por favor.
-Que vai ser das miñas crías?
-Céibame, céibame, cabrón.

Ceibouna. Avergoñado, mandoulle un whatsapp a Concha. Concha acababa de cocer os lagostinos e as cigalas conxeladas que mercara pola mañá. Por sorte, non oíra ningunha voz, debía ser porque xa estaban mortas e ben frías. Lamentaba non ser quen de matar a pola pinta, pero as robalizas darían para unha boa cea. Á filla e mais ó xenro gustábanlle ó forno con rebandas de limón e cebola. Acomodou na lacena as sobremesas de nadal e púxose a limpar unhas coles de Bruxelas para cear cando chegase Luís. Oíu o aviso do whatsapp e leuno: “Concha, volvo para a casa. Non pesquei nin unha chasca. Namais que sentín o toque dunha solla pero non enganchou”.
-Vaia novidade! Tampouco hai robalizas -díxolle Concha ás cigalas, pachorrenta. Xa lle encargaría á filla e mais ó xenro que mercasen un polo asado, un roti de carne ou calquera cousa que se lles ocorrese.

Ela calculou que, dende a praia, Luís tardaría unha media hora en chegar á casa. Puxo a tarteira ó lume coas coles. Cando Luís chegou, a auga comezaba a ferver. E, cando a auga comezou a ferver, oíron as voces que se formaban ó romper as burbullas. Eran voces muídas, baixiñas, que estouraban, calaban e volvían estourar. Dicían:
-Glu glu, doe doe!
-Glu glu, sácame de aquí!
-Doe moito, glu glu.

Concha e Luís levantaron o testo da tarteira. Abaixaron a cabeza ata sentir o bafo da auga quente. O vapor escaldoulles as fazulas, o xusto para poñerlles a mesma cor arroibada dos lagostinos cocidos. Luís colleu unha culler de pau e remexeu amodiño nas coles de Bruxelas. Amodiño. Remexeunas con tenrura, coidando de non magoalas. Sorriu.
-Concha, e lo non ves como sofren as pobriñas? Míralles os ollos. Mira como sofren. Non ves como piden socorro?
Gluglú, glugú. Sácanos de aquí!


Texto e fotografías: Anxos Sumai.
“Socorro!, gritaron as galiñas”. Inédito, Oeste (nadal de 2014).
Fotografía: Galiñeiro, Vinhais (8 de decembro de 2014).