A gaivota

GaivotasR

Espertou cunha forte dor na cabeza. Cos ollos pechados, levou a man á fronte e tocou o pelo. Estaba empapado. En realidade, toda ela estaba mollada, incluso a roupa. Aterecida, notou os cortes na cara, nos brazos, nas pernas. Recoñeceu dores agudas de feridas abertas e dores xordas de mazaduras. Asustada, intentou abrir os ollos, pero as pálpebras pesábanlle e porfiaban en cerrarse. Decatouse de que estaba deitada nalgún lugar que se movía suavemente, bambeando. Creu que estaba a soñar e intentou acomodarse ao movemento que a arrolaba para entrar no soño e espertar cando o controlase. Pero sentía tanta dor e tanto frío que non podía estar soñando. Sentou e abriu os ollos, dolorosamente. Un pálido circo de luz reflectíase sobre a superficie dun líquido escuro que lle cubría as pernas.

Auga. Estou na auga?

Alarmada, intentou erguerse e o circo luminoso moveuse canda ela, desprazándose cara ao lado no que se apoiou para poñerse de pé. Atordada, soubo entón que estaba dentro dunha barca e que o circo de luz era a lúa. Mirou arredor, un tranquilo luar iluminaba a auga. Viu luces a subir e baixar ao ritmo das ondas, lonxe, á fronte. Calculou que debía estar no medio do mar. Estivo a punto de berrar, pero non berrou, paralizada por un pánico súbito. Algo ás súas costas, na parte da barca que non podía ver, observábaa. Sabía que a observaba. Xirouse amodo, como temendo espertar, e viu o perfil dereito dunha gaivota pousada sobre o bordo. Estaba tan queda que ela tamén ficou inmóbil, mirándoa. Era dun branco inmaculado, co pico amarelo virado cara ao amencer. Pareceulle tan incriblemente fermosa que sentiu medo de novo, pero asustouse aínda máis cando viu o sangue a esvarar polas patas do paxaro. Entón foi consciente das feridas dos brazos, das unllas rotas, dos ombros peteirados. Con todo, non sabía nin que facía alí, nin tiña a máis mínima idea de por que estaba somerxida na auga e con feridas abertas no corpo. As unllas esgazadas coma se loitase duramente, o corpo mazado coma se as ondas dun mar bravo a arrebolasen contra os cons. Tiña area na boca e a pel dos xeonllos arrincada de andar a rastro a saber por onde.

As luces movíanse na ribeira. Mirou arredor e decatouse de que estaba preto dunha pequena illa. Ergueuse e saltou ao mar, e o mar non a cubría. A terra estaba só a uns pasos. Coa auga polas coxas, camiñou ata unha rocha próxima. Entón buscou a gaivota, quería volver sentir a paz da gaivota branca pousada na barca. E alí estaba, inmóbil no mesmo lugar, mostrando o seu perfil. Só que ese novo perfil xa non era tan branco nin tan inmaculado: tiña a á esgazada, coma se lle arrancasen a carne a dentadas. Os ósos descarnados mostrábanse case tan limpos coma as relucentes plumas do perfil dereito, se non fose polo sangue que a cubría dende a cabeza ata as patas. Percibiu un sabor doce na boca e pasou a lingua sobre unha substancia pegañenta que se lle pousara nas comisuras. Limpouse obstinada coas dúas mans e, ao miralas, viu o sangue case callado.

Entón si que gritou.


Texto e fotografías: Anxos Sumai.
“A gaivota”, fragmento de A lúa da colleita, Galaxia, 2013, p. 17-18.
Fotografía: Gaivotas, Punta Dumestre (Chile), xaneiro de 2011.